Bir Dua Kadar Sen

Kavuşmalıyız,

konuşmalıyız,

yan yana olmalıyız.

Bir elma olmak varken,

iki yarım elma olduk biz.

Aynı gökyüzü altında,

farklı dillerde konuşur gibiyiz;

“of” desen sesini duyacak kadar yakın,

kalbimi titretecek kadar uzak...

Eskiden göz göze gelirdik,

gözlerinin içi gülerdi.

Ben cesurca dalardım okyanusuna,

boğulmaktan korkmadan,

dalgaları önemsemeden…

Şimdi ise

gözlerinle kesişmesin diye

yolumu bile değiştiriyorum.

İnsan kıymeti yanındayken bilmeliymiş.

Uzağına düşme ihtimalini unutmadan,

sevebildiği kadar sevmeliymiş.

Ben sen gidince anladım.

Zor olduğunu bile bile

seni sevmeye devam ettim.

“Olmaz bu iş” dediler,

“önüne bak.”

Belki haklılar…

Ama bildiğim tek şey var:

Ben senden başkasını sevemiyorum.

Seni ömür boyu bekleyeceğime kimse inanmıyor,

heves diyorlar,

ben ise dua ediyorum hâlâ:

Kavuşalım diye.

Kavuşmalıyız,

konuşmalıyız,

susmalıyız,

sarılmalıyız.

Gözlerinde kaybolmalı,

parmak uçlarımı

sakallarında,

saçlarında,

alnındaki damarlarında

gezdirmeliyim.

Bunu hak etmedik biz.

Adın geçince sadece “iyi ki” diyebiliyorum.

Alakasız bir kelime,

alakasız bir sokak,

alakasız bir şarkı

yine seni hatırlatıyor.

Şunu bil:

Seni çok özlüyorum.