All Posts

Kavuşmalıyız, konuşmalıyız, yan yana olmalıyız. Bir elma olmak varken, iki yarım elma olduk biz. Aynı gökyüzü altında, farklı dillerde konuşur gibiyiz; “of” desen sesini duyacak kadar yakın, kalbimi titretecek kadar uzak... Eskiden göz göze gelirdik, gözlerinin içi gülerdi. Ben cesurca dalardım okyanusuna, boğulmaktan korkmadan, dalgaları önemsemeden… Şimdi ise gözlerinle kesişmesin diye yolumu bile değiştiriyorum. İnsan kıymeti yanındayken bilmeliymiş. Uzağına düşme ihtimali

Yeniden başlayanların birden fazla hikâyesi olur. Düşerler kalkar, tekrar düşerler tekrar kalkarlar, iflas ederler, başka işlere kalkışıp...

Anladım, biz yolun sonuna vardık Anladım, gözlerin yol bitti dedi.. Ayrılık kararı verilmiş dünden, gözlerin dilinden önce söyledi.. Yıldız Kenter'in sesinden dinliyor gibi yankılansın kulaklarında. Peşinden Yola Düş yankısı.. Öyle bırakıp gitme, sarılmadan doya doya Al eline gök fırçayı, göğümü maviye boya... Arkadan yağmur sesi ile odunun ateşte çıkarttığı çıtırtı.. Aklımda sen. duamda sen...

Senden gitmeyi, senden uzak durmayı çok denedim biliyorsun. Kaç kere sana veda mesajı attım benim kadar sen de iyi biliyorsun. Sonunda ise kendimi hep senin yanında buldum. Sil baştan başlamak gereken evet hayatı sıfırlamak.. Gelememeyi sen anlat, gidememeyi ben anlatırım. Ama önce senden gelememek nasıl bir his, nasıl bir duygu dinlemek istiyorum. Amaç seni dinlemek, sesini duymak, sende, derinlerinde dalmak.. Herkesten kaçıp, herkesten saklanıp sana nasıl yak

Sen gideli kaç ay, kaç gün, kaç gece, kaç mevsim geçti bilmiyorum. Yokluğunu özlüyorum, sesini özlüyorum, yanımda olmanı özlüyorum; varlığını seviyorum. Bir insan nasıl bu kadar sevilir aklım almıyor. Sevmek ne büyük nimet ve sen ne büyük sevgisin yüreğimde.. sanki her şey, herkes siyah, kirli; sen ve senin olduğun yer tertemiz, bembeyaz. Kirli sakalların tenine ne de çok yakışır. Ciddi duruşunun altında gizlenen, masum bir çocuk var. Seninle çocukken tanışsaydık seninle pamu

Kavuşmamızın zor olduğunu biliyordum ama ayrılığın, yokluğunun daha zor olduğunu bilmiyordum. Sanki ilmek ilmek işlenmişsin içime, ilmek ilmek örülmüş sevgim. Bir sese, gülüşe bu kadar muhtaç olabileceğim aklıma gelmezdi. Hani demiştim ya, sen olmasan da sen varsın gibi olacak her şey diye.. Yoksun ama varsın. Senden önce ben gidecektim. Ağzını arar gibi soruyordum sana, sen de "gitmek isteyeni tutmam" demiştin. Dediğini yaptın; gittin ve tutmadım, tutamadım. Çünkü

Her gün yeni umutlar, yeni hikâyeler, yeni bir ben diye başladığım günün sonunda yine her gün gibi sana yenildim. Gecelerin benimle sorunu ne bilmiyorum. Sabahları geceleri kazandığım savaşı, geceleri sende kaybediyorum. Hiçbir savaşta bu kadar zorlanıp, yara almadım. Yâr beni vurmuş, kurşun ne ki? Kurşun belki bir kere öldürür ama yâr her gün öldürüyor. Aşk yarası bu ilaç kapatmaz diye bir şarkı var ya hani, sevda kurşunu bu bir kere vurur her gün öldürür. Seni sev

Hasret bizim buralara biçilmiş kaftan gibidir. Her evin damında yemek kokusu gibi kokar. Kimi evlat hasretiyle ciğerlerini yakar, kimi eş...

Zor oldu. Yolumuz, sevdamız, hayallerimiz, itirafımız… Hepsi zor oldu. Neyimiz kolay oldu ki? Adımızın peş peşe söylenmesi bile zordu....

Hayat bir yolculuktur. Doğumunla beraber yola çıkarsın, gideceğin yönünü sen belirlersin demişti babam. Çocukken ne demek istediğini...

Kader yolun tamamı değil, sonucunun belli olduğu ama dönüş ve sapakların yolcuya ait olduğu bir maratondur. Hayatın boyunca yapacağın...

Hayatı bir tren gibi, yaşadığımız her seneyi trenin vagonları gibi düşünürsek benim otuzuncu vagona taşınmama çok az kaldı. Geride...

Çocukken bize kavuşulmama gibi bir ihtimalin olduğundan bahsetmedi hiç kimse. Hâliyle sevda adını koyduğumuz kişiyle ömür boyu mutlu...

İnsan sevince ne yapar? Sevdiğini nasıl anlar? Sevgi neydi? Peki ya sevgi karşılık bulamazsa o zaman ne yapmalı insan? Beklemek...

Ne de güzel söylemiş Neşet Babam, bir anadan dünyaya gelen yolcu.. Hepimiz aynı yol için geliyoruz dünyaya, zaman geçtikçe amaçlarımız...