İNANMIŞTIM

Zor oldu.

Yolumuz, sevdamız, hayallerimiz, itirafımız… Hepsi zor oldu.

Neyimiz kolay oldu ki? Adımızın peş peşe söylenmesi bile zordu.

Boyumuzdan büyük sevdik.

Boyumuzdan büyük işlere kalkıştık.

Yetmedi; büyük laflar ettik.

Elimi tutup, gözlerime bakarak herkese meydan okurcasına sevdamızı haykırdık ya… İşte o an dedim ki: “Tamam. Ellerimiz artık ayrılmaz.”

İmkânsızlığa rağmen sevdim seni.

Olmazlara inat kalbimi sana açtım.

Dimdik yokuşları göğüsledim; suratımda çarpan imkânsız sözlerini senin için sustum.

Omzundaki yük, benim de omzumdaydı.

İçim kor ateşi gibiyken, senin yanımda duruluyor, deniz oluyordu.

Ben güzel bakışlarına, yan yanayken bulduğumuz dinginliğe, gülüşüne, sesine, sevgine inanmıştım.

En çok da buna üzülüyorum:

Bir daha sevgiye inanmayacak oluşuma.

Değmedi.