Çay Koy Yeniden Başlıyoruz!

Yeniden başlayanların birden fazla hikâyesi olur. Düşerler kalkar, tekrar düşerler tekrar kalkarlar, iflas ederler, başka işlere kalkışıp tekrar dibi görürler. Ve her kalkışı yeniden çay koyup, yeniden başlayarak yaparlar. Çay koyun, yeniden başlıyoruz.

Benim hikâyem küçük yaşlarda başladı. Küçük dediğime bakmayın ha, 11-12 yaşlarında kazık kadardım.

Gönlümüze sevda ateşi düştü. Sevda ki ne sevda.. 6 yıl harlandı durdu. Her gelmesinde ateşi daha da körükledi. Her gitmesinde buz gibi suyu döktü, gitti.

Tabi o yaşlarda anlamıyorsun bu gönül işlerinden, sana yapılan mobingleri, aşağılamaları, manipülasyonlardan bihabersin. Büyüklerine bunları hiç anlatamıyorsun, hele bi de kız çocuğuysan.. İçine ata ata, uzaktan uzağa sevip duruyorsun.

Hayatımda bir kere mektup yazmıştım. O da ona yazdığım mektuptu. Hiç unutmuyorum, sınıfta tahtanın önünde arkadaşı ile alay edip, gülerek okumuştu. İlk üzülmem öyle başlamıştı zaten. Sevmenin ayıp, gülünç bir şey olduğu beynime öyle kazınmıştı. Sonra hep öyle kaldı bende, travma olarak. Hep kaybettiklerimi sevmeye başladım, çünkü hep içimde sevdim.

6 yıl içimde büyütüp belki beni sever diye bekledim. Üniversiteyi kazanıp gidince bende bir anı olarak öylece kaldı. Her şeye rağmen teşekkür ederim..

Uzaktan sevmediysen hiç birini, sevdim demeyin demiş üstad. Beklemek mi? Uzaktan sevmek mi? Hayatıma hoş geldiniz.

Bir insanın gülüşü huzur kokar mı? Bir insanın varlığı, aynı şehirde nefes alıyoruz diye umut edip bekler mi? Peki ya defalarca kez "ben ilişki istemiyorum" cümlesine tutunup, olsun belki sever diye o kadar itmesine rağmen vazgeçmez mi?

Zamanla anlıyor insan söylenilen bazı cümlelerin ne anlama geldiğini. Acısına tuz basıp, yine de gülümsüyor. Seni sevmiyorum diyemiyor da ben ilişki istemiyorum diyor. O kadar emek ve çabaya duyduğun bu cümle seni bir hayli üzüyor.

Hayat mottomuz nedir? Her şeye rağmen, gülümse...