Mühür

Kavuşmamızın zor olduğunu biliyordum ama ayrılığın, yokluğunun daha zor olduğunu bilmiyordum. Sanki ilmek ilmek işlenmişsin içime, ilmek ilmek örülmüş sevgim.

Bir sese, gülüşe bu kadar muhtaç olabileceğim aklıma gelmezdi. Hani demiştim ya, sen olmasan da sen varsın gibi olacak her şey diye.. Yoksun ama varsın.

Senden önce ben gidecektim. Ağzını arar gibi soruyordum sana, sen de "gitmek isteyeni tutmam" demiştin. Dediğini yaptın; gittin ve tutmadım, tutamadım. Çünkü çoktan yola çıkmıştın.

Dağıttım. Sen gittin, ben dağıttım. Önce etrafımı, sonra kendimi dağıttım.

Toplamadım, toplayamadım. Belki de toplamak istemedim, enkazı bırakanı çok seviyorum. Senden bana bir şey kalsın istedim. Bazen senden birkaç parça buluyorum. Uzun uzun susuyorum, bir bakmışım ben hatırasında kaybolmuşum. Sonra ara ki bulasın..

Mühürledim seni kalbime diyor şarkıda, mühürledim seni hem kalbime hem aklıma hem de yanıma.

Senden sonra eskisi gibi gülememeye başladım. Eskisi gibi hissetmemeye, sevmemeye başladım. Seninle olduğumuz yerlere gittiğimde sanki seni hissediyorum. Bir bakışın vardı, ilk defa bu kadar yakındık, ilk defa ikimizde elimizi nereye koyacağız şaşırdık. Kalbim hiç öyle atmadı, ne senden önce ne de senden sonra..

Sahi hayatım seninle ve senden sonra diye ikiye ayrıldı. Senden öncesini hatırlamıyorum. Şuna eminim ki, ölmek üzereyken hatırlayacağım o 7 saniye sensin.

Yapamıyorum. Deniyorum ama yapamıyorum. Yerin öyle bir yerde ki, kıyamıyorum. Zaten bilirsin sana hiçbir zaman kıyamadım. İnsan sevdiğine nasıl kıyar ki zaten? Yüz yüze son konuşmamızda, fedakarlık yapmak zorunda olduğundan bahsetmiştin. Vazgeçtiğin ben olmuştum yani. Olur öyle, insan hep kıyamadıklarının vazgeçişiyle yüzleşir, yine de kıyamaz. Olsun der olsun, iyi olsun da..

Olsun.